روزي ما دوباره كبوترهاي‌مان را پيدا خواهيم كرد و مهرباني دست

زيبايي را خواهد گرفت. روزي كه كم‌ترين سرود، بوسه است و هر

انسان براي هر انسان برادري‌ست. روزي كه ديگر درهاي خانه‌هاشان

را نمي‌بندند؛ قفل افسانه‌اي‌‌ست و قلب براي زندگي بس است. روزي كه

معناي هر سخن «دوست‌داشتن» است تا تو به‌ خاطر آخرين حرف، به

دنبال سخن نگردي. روزي كه آهنگ هر حرف، زندگي‌ست تا من به

خاطر آخرين شعر رنجِ جست‌وجوي قافيه نبرم. روزي كه هر لب

ترانه‌اي‌ست تا كم‌ترين سرود، بوسه باشد. روزي كه تو بيايي و براي

هميشه بماني و مهرباني با زيبايي يكسان شود. روزي كه ما دوباره

براي كبوتر‌هامان دانه بريزيم...

و من آن روز را انتظار مي‌كشم

حتّي روزي كه

ديگر نباشم

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 7:21 توسط سینا| |