چه بيني، چيست اين؟ يا کيست اين مي‌آيد؟

چه بيني؟ آب يا آتش؟

پريزادي است آتش‌فام و آبي پيرهن شايد؟

فکنده زورق از گلبرگ‌ها بر جاري مهتاب؟ (جويبار آبي مهتاب)

و او را برده از افسون ساحر خواب؟

گل‌اندامي‌ست، خوابش برده بر اين سبزگون بستر

خورد گهواره‌اش از کوهساران تا به دريا تاب؟

و شايد جلوه‌اي بيدار از زيبايي خفته‌ست؟

و يا از خفته «زيبا» فکنده بستر رؤيا و گل بر بگر که سيماب؟

و شايد لاله پيکر اختري مرجاني است و ابر پيراهن

خرامان در مداري آبگون تا بيکران، تا ساحل ناياب؟

و شايد نيز تصويري است تر از يک گل آتش

که بيند خواب آب و خواب خاکستر

و اينک باد مي‌لرزاند آن تصوير را در قاب؟

نه اما، هيچ از اين‌ها نيست، اين‌ها نيست...

پس آيا چيست اين زيباي خوابش برده، کآبش مي‌برد با خويش

گلي بر آب

اگر در خواب، يا بيدار

و گر بيدار، يا در خواب

گلي بر آب و... ما همراه گل، با آب

بسوي اين دژ، اين نزديک‌ترين ساحل

بسوي پل

روان بر آب

و بوي گل

و آب اما... چه آب از آب‌ها؟

و اما آب...

کوچه‌هاي تنگ پيچاپيچ

و در و ديوارهايي پر نگار و نقش ديرينه

کوبه و آويزه و گل‌ميخ‌ها بر در

چون رديف نيزه و خنجر

يادگار قرن‌ها تاريخ

و رديف تيغه‌ها، آرايش درها

در کنار گنبد گل‌ميخ‌ها، گويي

در حصار و برج‌ها و باروهاي آن ديرين دژ دزفول

پاسدارانند يا سرنيزه‌هاشان در پس سنگر

کنگره ديوارها و طاق‌ها و شانه‌ي رف‌ها

و هزاره و هره‌هايي بندباز بازگرنه را معبر

کاکل ايوان چو زلف آن مخل دختر

و ببين آن طره...

نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386ساعت 15:30 توسط سینا| |