آنگاه پس از تندر

مرد شرقی...(یغما گلرویی)

sneeze — Sat, 17 Oct 2009 13:39:55 GMT

این منم ! یه مرد شرقی ، با یه عالمه ترانه
یه ترانه خون خسته ، با نگاه عاشقانه
این منم ! یه مرد شرقی ، یه برنده ، یه ستاره
نبض ساز رو تو ترانه زنده می کنم دوباره
اما تو اینه کی ام من ؟ یه ترانه ساز خسته
که نبودن یه یاور ، همه جاده هاش بسته

گفتی از حادثه بگذر برای به من رسیدن
از همه دنیا گذشتم ، حالا این تو ،‌ حالا این من
معنی به تو رسیدن نرسیدن به خودم بود
توی قصه ی من و تو ، حرف عاشقانه کم بود

بی تو بازنده ترینم ، ای برنده ی همیشه
غصه ی نبودن تو ، تو ترانه جا نمی شه
با تو من برنده می شم ، توی این ترانه بازی
تو سکوت خلوت من ، تو مث صدای سازی
با تو این عاشق شرقی روی قله ی ترانه س
حرف آخرم تویی ، تو ! این ترانه ها بهانس

گفتی از حادثه بگذر برای به من رسیدن
از همه دنیا گذشتم ، حالا این تو ،‌ حالا این من
معنی به تو رسیدن نرسیدن به خودم بود
توی قصه ی من و تو ،‌حرف عاشقانه کم بود ■

برای آبی ترین آدم روی زمین...(از نیما)

sneeze — Sun, 30 Aug 2009 08:09:18 GMT

عزیزم
قلب من رو به تو پرواز می کند
مرا ببخش ! از این جرم بزرگ که دوستی است و جنایت ها به مکافات آن رخ می دهد چشم بپوشان ؟ اگر به تو «عزیزم» خطاب کرده ام ، تعجب نکن . خیلی ها هستند که با قلبشان مثل آب یا آتش رفتار می کنند . عارضات زمان ، آن ها را نمی گذارد که از قلبشان اطاعات داشته باشند و هر اراده ی طبیعی را در خودشان خاموش می سازند .
اما من غیر از آن ها و همه ی مردم هستم . هر چه تصادف و سرنوشت و طبیعت به من داده ، به قلبم بخشیده ام . و حالا می خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزوای خود به طرف تو پرتاب کنم و این خیال مدت ها است که ذهن مرا تسخیر کرده است
می خواهم رنگ سرخی شده ، روی گونه های تو جا بگیرم یا رنگ سیاهی شده ، روی زلف تو بنشینم
من یک کوه نشین غیر اهلی ، یک نویسنده ی گمنام هستم که همه چیز من با دیگران مخالف و تمام ارده ی من با خیال دهقانی تو ، که بره و مرغ نگاهداری می کنید متناسب است
بزرگ تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم ، به تو خواهم گفت چه طور
اما هیهات که بخت من و بیگانگی من با دنیا ، امید نوازش تو را به من نمی دهد ، آن جا در اعماق تاریکی وحشتناک خیال و گذشته است که من سرنوشت نامساعد خود را تماشا می کنم...

دوست کوه نشین تو

دردسر...

sneeze — Sun, 21 Dec 2008 19:22:29 GMT

پسر خوبی بود.همه دوسش داشتن. عاشق کارهای هنری بود. واسه خودش یه پا بازیگر بود. تابستون بود. پسر رفت به طرف آموزشگاه.

پسر:سلام آقا.

نگهبان:سلام، بفرمایین.

پسر:تو دفتر آموزشگاه کسی هست؟

نگهبان:نیستن. از دهم به بعد.

پسر رفت بیرون. روز پونزده تیر دوباره برگشت. آموزشگاه باز بود. واسه کلاسهای کارگاهی نتونست ثبت نام کنه با اینکه چار سال تئاتر کار کرده بود. میگفتن باید گواهی پایان دوره مقدماتی داشته باشی. مجبورا رفت میون یه عده تازه به دوران رسیده مدعی. ولی پسر اونقد تو دار بود که بروی خودش هم نمیاورد. بعضی هاشونم فقط اومده بودن دنبال داف بازی و عیاشی. خلاصه کلاسها شروع شد. پسر تو همه جلسات با بازی قشنگش خودنمایی میکرد. استاد هم اونو دیگه به اسم کوچیک صدا میزد. کلاس خانوما و آقایون جدا از هم بود ولی سه چار جلسه ادقام شد. دیگه همه پسر رو میشناختن. ولی گفتم که پسر خیلی خاکی و آروم بود. پسر قصد داشت بعد از تموم شدن دوره مقدماتی یه گروه دوستانه تشکیل بده که در کنار کلاسهای کارگاهی بتونن فنون و تکنیک های بازی و کارگردانی رو دسته جمعی اجرا کنن. بخاطر همین با توجه به شناخت ناقصش(بعدا میگم چرا ناقص) سه تا خانوم و سه تا آقا انتخاب کرد و شمارشونو گرفت تا باهاشون تماس بگیره. چند وقت گذشت و امتحانات پایان دوره شروع شد. اصلا پسر باورش نمیشد که تابستون اینقد زود تموم شد. بعد از امتحانات پسر برای گرفتن گواهی به آموزشگاه رفت. چند تا از خانوما هم اونجا بودن که به محض ورود پسر به صورت خیلی تابلو و سه و به قول معروف علنی باهم شروع به پچ پچ کردن.

پسر: سلام خانوم.... .

منشی: سلام خوبین.

پسر: متشکرم، گواهی حاظر شده.

منشی:بله حاظره. بفرمایین.

پسر:ممنون.

در همون لحظه یکی از دوستهای پسر با یه قیافه ضایه وارد شد.

دوست: به، سلام آقا... ، خوبی؟ چه خبرا؟

پسر: سلام... جان، شما خوبی؟

دوست: چاکرتم، شی موکونیا، آمدی گواهی بگیری؟

پسر: آره گرفتم مال تو هم همین رو بود.

دوست:(میگردد) آها، اینهاش، بالاخره گرفتم. راستی آقا...، میشه چند روزی خطتو بدی به من؟ یه جا کارم لنگه دائمی احتیاج دارم.

پسر: قابل شما رو نداره. چرا که ندم.

همگی خداحافظی کردند و رفتند. دو هفته بعد..... (ادامه دارد...)

شب یلدا

sneeze — Tue, 09 Dec 2008 18:51:18 GMT

شب یلدا

شبی از جنس غم آدم ها

به بلندای سپیداری خشک

یک شب برفی وتازه

سرد و خاموش

ومن امشب

قلبم آکنده ز اندوه

ونه اندوه خویش

غم آدم های تنها

غم کود کان بی عشق

غم بچه های بی نان

دستم از گلایه لبریز

از غم رفتن پاییز

امشب گاری پر برگش را

بعد مهمانی یلدا

به کجا خواهد برد

به کدامین سرزمین دور

در کدامین گوشه ی تاریک

خواهد گریست

و کجا خواهد مرد

چه کسی گاری پر برگش را

بر تن بی نفسش خواهد ریخت؟

(سحر شاه محمدی)

نشانی (تقدیم به آنکه دوستش دارم)

sneeze — Thu, 23 Oct 2008 07:44:18 GMT

خانه دوست کجاست ؟ در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت

نرسید به درخت

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا میگیرد

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور و از او می پرسی

خانه دوست کجاست

(سهراب سپهری)

سیزده خط برای زندگی

sneeze — Sat, 05 Jul 2008 12:51:18 GMT

دوستت دارم ، نه به خاطر شخصیت تو ، بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا می کنم.

هیچ کس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختن تو نمی شود.

اگر کسی تو را آن طور که می خواهی دوست ندارد ، به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس کند .

بدترین شکل دلتنگی برای کسی آن است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید .

هرگز لبخند را ترک نکن ‚ حتی وقتی ناراحتی چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود.

تو ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی ، ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی.

هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران .

شاید خدا خواسته است که ابتدا بسیاری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را ، به این ترتیب. وقتی او را یافتی بهتر می توانی شکرگزار باشی.

به چیزی که گذشت غم مخور ، به آن چه پس از آن آمد لبخند بزن .

همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند ، با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش که به کسی که تو را آزرده ، دوباره اعتماد نکنی.

خود را به فرد بهتری تبدیل کن و مطمئن باش که خود را می شناسی قبل از آنکه شخص دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد .

زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار ، بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری .

گابریل گارسیا مارکز

کوچ بنفشه ها

sneeze — Tue, 18 Mar 2008 18:23:18 GMT

در روزهای آخر اسفند

کوچ بنفشه های مهاجر

زیباست

در نیم روز روشن اسفند

وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد

در اطلس شمیم بهاران

با خک و ریشه

میهن سیارشان

در جعبه های کوچک چوبی

در گوشه ی خیابان می آورند

جوی هزار زمزمه در من

می جوشد

ای کاش

ای کاش آدمی وطنش را

مثل بنفشه ها

در جعبه های خک

یک روز می توانست

همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست

در روشنای باران

در آفتاب پاک

خفته (م.امید)

sneeze — Sun, 18 Nov 2007 18:44:18 GMT

آمد به سوی شهر از آن دور دورها

آشفته حال باد سحرخیز فرودین

گفتی کسی به عمد بر آشفت خکدان

زان دامنی که باد کشیدیش بر زمین

شب همچو زهد شیخ گرفتار وسوسه

روز از نهاد چرخ چو شیطان شتاب کن

بنیاد زهد و خانه ی تقوا خراب کن

آن اختران چو لشکریان گریخته

هر یک به جد و جهد پی استتار خویش

افشانده موی دخترکی ارمنی به روی

فرمانروا نه عدل ، نه بیداد ، گرگ و میش

سوسو کنان به طول خیابان چراغها

بر تاج تابنک ستونهای مستقیم

چون موج باده پشت بلورین ایغها

یا رقص لاله زار به همراهی نسیم

آمد مرا به گوش غریوی که می کشید

نقاره با تغنی منحوس و دلخراش

ناقوس شوم مرده دلان است ، کز لحد

سر بر کشیده اند به انگیزه ی معاش

توأم به این سرود پر ابهام مذهبی

در آسمان تیره نعیب غرابها

گفتی ز بس خروش که می آمدم به گوش

غلتان شدند از بر البرز آبها

من در بغل گرفته کتابی چو جان عزیز

شوریده مو به جانب صحرا قدم زنان

از شهر و اهل شهر به تعجیل در گریز

بر هم نهاده چشم ز توفان تیره جان

بر هم نهاده چشم و روان ، دستها بهجیب

وز فرط گرد و خک به گردم حصارها

ناگه گرفت راه مرا پیکری نحیف

چون سنگ کوه ، در قدم چشمه سارها

دیدم به پای کاخ رفیعی که قبه اش

راحت غنوده به دامان کهکشان

خوابیده مرد زار و فقیری که جبه اش

غربال بود و هادی غمهای بیکران

کاخی قشنگ ، مظهر بیدادهای شوم

مهتاب رنگ و دلکش و جان پرور و رفیع

مردی اسیر دوزخ این کهنه مرز و بوم

چون بره ای که گم شده از گله ای وسیع

از کاخ رفته قهقهه ی شوق تا فلک

چون خنده های باده ز حلقوم کوزه ها

وان ناله های خفته کمک می کند به شک

کاین صوت مرد نیست که آه عجوزه ها

تعبیر آه و قهقهه خاطر نشان کند

مفهوم بی عدالتی و نیش و نوش را

وین پرده ی فصیح مجسم عیان کند

دنیای طلم و جور سباع و وحوش را

آن یک به فوق مسکنت از ظلم و جور این

این یک به تخت مقدرت از دسترنج آن

این با سرور و شادی و عیش و طرب قرین

و آن با عذاب و ذلت و اندوه توأمان

گفتم به روح خفته ی آن مرد بی خبر

تا کی تو خفته ای ؟ بنگر آفتاب زد

بر خیز و مرد باش ، ولیکن حذر ، حذر

زنهار ، بی گدار نباید به آب زد

همدرد من ! عزیز من! ای مرد بینوا

آخر تو نیز زنده ای ، این خواب جهل چیست

مرد نبرد باش که در این کهن سرا

کاری محال در بر مرد نبرد نیست

زنهار ، خواب غفلت و بیچارگی بس است

هنگام کوشش است اگر چشم وا کنی

تا کی به انتظار قیامت توان نشست

برخیز تا هزار قیامت به پا کنی

شعر منتشر نشده‌اي از مهدي اخوان ثالث (م.اميد)

sneeze — Wed, 05 Sep 2007 11:59:18 GMT

چه بيني، چيست اين؟ يا کيست اين مي‌آيد؟

چه بيني؟ آب يا آتش؟

پريزادي است آتش‌فام و آبي پيرهن شايد؟

فکنده زورق از گلبرگ‌ها بر جاري مهتاب؟ (جويبار آبي مهتاب)

و او را برده از افسون ساحر خواب؟

گل‌اندامي‌ست، خوابش برده بر اين سبزگون بستر

خورد گهواره‌اش از کوهساران تا به دريا تاب؟

و شايد جلوه‌اي بيدار از زيبايي خفته‌ست؟

و يا از خفته «زيبا» فکنده بستر رؤيا و گل بر بگر که سيماب؟

و شايد لاله پيکر اختري مرجاني است و ابر پيراهن

خرامان در مداري آبگون تا بيکران، تا ساحل ناياب؟

و شايد نيز تصويري است تر از يک گل آتش

که بيند خواب آب و خواب خاکستر

و اينک باد مي‌لرزاند آن تصوير را در قاب؟

نه اما، هيچ از اين‌ها نيست، اين‌ها نيست...

پس آيا چيست اين زيباي خوابش برده، کآبش مي‌برد با خويش

گلي بر آب

اگر در خواب، يا بيدار

و گر بيدار، يا در خواب

گلي بر آب و... ما همراه گل، با آب

بسوي اين دژ، اين نزديک‌ترين ساحل

بسوي پل

روان بر آب

و بوي گل

و آب اما... چه آب از آب‌ها؟

و اما آب...

کوچه‌هاي تنگ پيچاپيچ

و در و ديوارهايي پر نگار و نقش ديرينه

کوبه و آويزه و گل‌ميخ‌ها بر در

چون رديف نيزه و خنجر

يادگار قرن‌ها تاريخ

و رديف تيغه‌ها، آرايش درها

در کنار گنبد گل‌ميخ‌ها، گويي

در حصار و برج‌ها و باروهاي آن ديرين دژ دزفول

پاسدارانند يا سرنيزه‌هاشان در پس سنگر

کنگره ديوارها و طاق‌ها و شانه‌ي رف‌ها

و هزاره و هره‌هايي بندباز بازگرنه را معبر

کاکل ايوان چو زلف آن مخل دختر

و ببين آن طره...

coming soon...

sneeze — Wed, 11 Jul 2007 01:45:18 GMT

من پشیمان نیستم

من به این تسلیم می اندیشم

این تسلیم دردآلود

من صلیب سرنوشتم را

بر فراز تپه های قتلگاه خویش بوسیدم

در خیابانهای سرد شب

جفتها پیوسته با تردید

یکدیگر را ترک می گویند

در خیابانهای سرد شب

جز خداحافظ خداحافظ صدایی نیست

من پشیمان نیستم

قلب من گویی در آن سوی زمان جاریست

زندگی قلب مرا تکرار خواهد کرد

و گل قاصد که بر دریاچه های باد میراند

او مرا تکرار خواهد کرد

آه می بینی

که چگونه پوست من می درد از هم

که چگونه شیر در رگهای آبی رنگ پستانهای سرد من

مایه می بندد

که چگونه خون

رویش غضروفیش را در کمرگاه صبور من

می کند آغاز ؟

من تو هستم ‚ تو

و کسی که دوست می دارد

و کسی که در درون خود

ناگهان پیوند گنگی باز می یابد

با هزاران چیز غربتبار نامعلوم

و تمام شهوت تند زمین هستم

که تمام آبها را میکشد در خویش

تا تمام دشتها را بارور سازد

گوش کن

به صدای دوردست من

در مه سنگین اوراد سحرگاهی

و مرا در سکت اینه ها بنگر

که چگونه باز با ته مانده های دستهایم

عمق تاریک تمام خوابها را لمس می سازم

و دلم را خالکوبی می کنم

چون لکه ای خونین

بر سعادتهای معصومانه هستی

من پشیمان نیستم

از من ای محجوب من با یک من دیگر

که تو او را در خیابانهای سرد شب

با همین چشمان عاشق باز خواهی یافت

گفتگو کن

و بیاد آور مرا در بوسه اندهگین او

بر خطوط مهربان زیر چشمانت